ตอนที่ 68 ร้อนรุ่ม บ้าคลั่ง ดื้อดึง

แม้สวีซู่จะได้ฟาดฟันลู่เหวยเชียนต่อหน้าในป่าไผ่ ทั้งยังอาศัยความแค้นจากการล้างตระกูลในอดีตชาติข่มขวัญอีกฝ่ายจนอยู่หมัด ทว่ายามที่เขาก้าวเดินกลับมายังโถงงานเลี้ยงอันสว่างไสวด้วยแสงโคมทีละก้าว ถ้อยคำเหล่านั้นของลู่เหวยเชียน ท้ายที่สุดก็ยังคงหยั่งรากและแตกหน่อขึ้นในใจเขาจนได้

วาจาบางคำที่ทิ่มแทงใจคนได้นั้น ย่อมเป็นเพราะมันแทงถูกความจริงอันซ่อนเร้นที่สุดพอดิบพอดี

อันที่จริงสวีซู่รู้มาตลอดว่า หนานเฉียวเป็นสตรีเช่นไร

นางดูอ่อนโยน ทว่าเนื้อแท้กลับเปี่ยมด้วยทระนง ปรับตัวตามชะตากรรม ไม่ถามไถ่ถึงวันข้างหน้า

อดีตชาติเมื่อแต่งเข้าจวนโหวแล้วต้องทนรับความเย็นชา นางก็ยังสามารถรักษาตัวรอดได้อย่างสงบเยือกเย็น