ตอนที่ 37 ท่านยายไทเฮา

เมื่อคืนวานหนานเฉียวถูกทรมานจนแทบแหลกเป็นชิ้น ๆ อย่างแท้จริง

จวบจนช่วงท้าย นางถึงกับไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะเอ่ยปากขอร้อง ดวงตาคู่ที่ร้องไห้จนบวมแดงลืมขึ้นสลับหลับลงอย่างสะลึมสะลือ นางจำไม่ได้แล้วจริง ๆ ว่าตนเองหมดสติหลับพับไปตั้งแต่เมื่อใด และอยู่ในท่วงท่าที่น่าอับอายเพียงไหน

รุ่งเช้าวันถัดมา แสงอรุณสางรำไร

หนานเฉียวเพียงรู้สึกว่าร่างกายหนักอึ้ง ข้างหูก็พลันแว่วเสียงอันแจ่มใสทว่ากดต่ำยิ่งนักของสวีซู่:

“หนานเฉียว ตื่นเถิด... ควรลุกได้แล้ว วันนี้ต้องเข้าวัง”

ขนตายาวของหนานเฉียวสั่นไหวเล็กน้อย พลันค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้นมา

เมื่อคืนวานได้รับพระกรุณาหนักหน่วงเกินไป พอขยับกายก็รู้สึกปวดเมื่อยอ่อนเปลี้ยไปทั้งร่างดั่งปุยฝ้าย ในลำคอยิ่งแห้งผากแสบร้อนอย่างรุนแรง