ตอนที่ 23 มิอาจหลีกเลี่ยง

รถม้าล้อชาดเคลื่อนไปตามทางท่ามกลางแสงสนธยาพร้อมเสียงกึกก้อง ด้านหลังรถ สวีซู่ขี่อาชาเหงื่อโลหิตสีดำสนิททั้งตัวตัวหนึ่ง คอยตามอารักขาอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล

จวบจนรถม้าหยุดลงอย่างมั่นคงที่หน้าประตูใหญ่จวนรองเจ้ากรมศาลไท่ฉาง หนานเฉียวเพิ่งจะยืดตัวตรงใต้การประคองของชุ่ยจู๋ กำลังคิดจะเลิกม่านลงจากรถเพื่อกล่าวลา ทว่าภายนอกกลับพลันดังขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำอันเย็นเยียบของสวีซู่

สวีซู่ยังคงอยู่บนหลังม้า มิได้ลงจากม้าในทันที เพียงกวาดสายตามองลงมายังคนเฝ้าประตูที่กำลังหดคอผู้นั้น เอ่ยถามด้วยเสียงเรียบคำหนึ่ง “ท่านป้าใหญ่กับหลานเขยบ้านเจ้า ไปแล้วหรือไม่”

คนเฝ้าประตูผู้นั้นจู่ ๆ ก็เห็นท่านผู้ตรวจการที่ดั่งเทพแห่งหายนะผู้นี้ ตกใจจนน่องสั่นพั่บ ๆ รีบคารวะตอบกลับไปอย่างไม่รอช้า

“เรียนท่านใต้เท้า ยังมิได้ไปขอรับ ฮูหยินบอกว่าฟ้ามืดเกินไป นึกสงสารท่านป้าใหญ่ จึงถือสิทธิ์รั้งท่านป้าใหญ่กับหลานเขยให้พักค้างคืนในจวน พรุ่งนี้รับสำรับเช้าแล้วค่อยกลับจวนโหว”