ตอนที่ 22 รั้งตัวไว้โดยฝืนใจ

รอยยิ้มเยาะตนเองของสวีซู่ยังมิทันจางหายไปจากเรือนเตี๋ยชุ่ย หนานเฉียวมองดูท่าทางที่หาได้ยากยิ่งยามเขาจนปัญญาเช่นนั้น ก็อดมิได้ที่จะยกมุมปากขึ้น ความตึงเครียดและระแวดระวังที่มีก่อนหน้านี้พลันมลายหายไปเกินครึ่ง

แสงตะวันที่ลอดผ่านมู่ลี่ไม้ไผ่เข้ามา แปรเปลี่ยนจากสีขาวเงินยามเที่ยงวันเป็นสีน้ำผึ้งอันอบอุ่น ทอดเฉียงลงบนโต๊ะหินที่เกลื่อนกลาดด้วยกลีบดอกไม้ร่วงโรย

เศษน้ำแข็งในหีบน้ำแข็งทองแดงม่วงสองใบละลายยุบไปเกินครึ่ง หลอมรวมกลายเป็นแอ่งน้ำใสกระจ่าง ไอเย็นจึงเริ่มเบาบางลงตามไปด้วย

หนานเฉียวเอียงศีรษะมองดูเงาตะวันนอกหน้าต่าง กะประมาณว่างานเลี้ยงกลับเยี่ยมบ้านเดิมวันที่สามของพี่สาวใหญ่ทางฝั่งจวนตระกูลจางคงใกล้ถึงเวลาเลิกราแล้ว จึงถือโอกาสลุกขึ้นยืนพลางลูบแขนเสื้อเบา ๆ