ตอนที่ 9 หนานเฉียว เจ้าจะรู้ได้อย่างไรว่าตอนนั้นข้าเจ็บปวดเจียนใจจะขาดเพียงใด...

ความหนาวเหน็บเยียบเย็นของศาลบรรพชนคล้ายยังคงซึมลึกอยู่ในไขกระดูก ผสมปนเปไปกับรอยแผลที่ถูกฟาดด้วยไม้โทษสามกระบองอย่างเต็มเหนี่ยวบนร่าง จนทำให้ลู่เหวยเชียนเจ็บปวดจนไม่อาจข่มตานอนได้ถึงสองคืน

ช่วงสองวันที่ถูกกักบริเวณอยู่ในศาลบรรพชนของจวนโหว สายฝนฤดูใบไม้ผลิภายนอกหน้าต่างโปรยปรายไม่ขาดสาย กลับทำให้ศีรษะที่เคยเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยสีแดงก่ำของเขาพลันสงบเย็นลงได้อย่างแท้จริง

เขาไม่ควรใจร้อนวู่วามถึงเพียงนี้เลย