กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
เสิ่นลั่วเวยยืนอยู่เยื้องไปทางด้านหลังของเสิ่นอวี้อย่างเงียบสงบ สายตาของเธอไม่เคยละไปจากเสี้ยวหน้าที่ดูซีดขาวเล็กน้อยของเสิ่นอวี้และแขนขวาที่ยังคงถูกยึดตรึงเอาไว้
เธอสัมผัสได้ถึงเส้นประสาทที่ตึงเครียดภายใต้ท่าทีสงบนิ่งภายนอกของเสิ่นอวี้และความรู้สึกรับผิดชอบอันหนักอึ้งนั้น
เธอแอบปรับลมหายใจของตัวเองอย่างเงียบๆ การรับรู้สนามแม่เหล็กราวกับระลอกคลื่นที่ไร้รูปร่าง แผ่ขยายออกจากตัวเธอเป็นศูนย์กลางอย่างแผ่วเบายิ่ง มันไม่ได้รบกวนการสแกน ทว่าเป็นความคุ้นเคยและความตื่นตัวต่อสภาพแวดล้อมโดยสัญชาตญาณ
หลังจากผ่านไปราว 1 ชั่วโมงมาตรฐาน จวี่ก็ทำการวิเคราะห์เบื้องต้นเสร็จสิ้น