ตอนที่ 270 ถึงทะเลหมอกฝุ่น

สนามแรงโน้มถ่วงที่มองไม่เห็นและแผ่วเบาสายหนึ่งแผ่ออกจากกรงเล็บตะขอเป็นศูนย์กลาง ราวกับระลอกคลื่นที่กระเพื่อมออกไปเมื่อโยนก้อนหินลงน้ำ

พละกำลังนี้สำหรับมนุษย์หรือแม้แต่ยานอวกาศขนาดเล็กแล้วถือว่าเล็กน้อยจนแทบไม่มีค่า แต่สำหรับเศษซากโลหะที่ลอยเคว้งไร้เจ้าของเหล่านั้น มันกลับเหมือนกับยื่นมืออัญเชิญออกไป

เศษซากที่กระจัดกระจายเริ่มถูกเหนี่ยวนำ ค่อยๆ แย่งกันหลั่งไหลเข้ามาทางกรงเล็บตะขออย่างช้าๆ

น่าเบื่อ ซ้ำซาก ประสิทธิภาพต่ำ

นี่แหละคือกิจวัตรประจำวันของนักเก็บซากอวกาศ

ไม่มีตำนาน มีเพียงธุลีแห่งการเอาชีวิตรอด

ทว่าในกระบวนการนี้ ความอดทนของทีมกลับถูกขัดเกลาจนเปล่งประกายยิ่งขึ้น

กลางคืน เสิ่นอวี้อยู่เฝ้ายามที่สะพานเดินเรือเพียงลำพัง

เสิ่นลั่วเวยและเก๋อลู่พักผ่อนไปแล้ว