ตอนที่ 266 ชักหน้าไม่ถึงหลังอีกครา

มองผ่านหน้าต่างยาน เสิ่นอวี้และเสิ่นลั่วเวยมองเห็นนครโลหะอันโอ่อ่าเบื้องล่างกำลังแตกสลายพังทลายลงด้วยความเร็วที่น่าตกใจ สิ่งปลูกสร้างขนาดยักษ์ล้มครืนลงเป็นแถบ แสงอัคคีจากการระเบิดปะทุขึ้นสลับกันไม่หยุด ราวกับม้วนภาพวาดวันสิ้นโลก

ทั้งสองคนนอนหมดแรงอยู่บนเก้าอี้ สายตาประสานกัน ต่างมองเห็นความเหม่อลอยหลังรอดชีวิตจากมหันตภัย ความเหนื่อยล้าที่มิอาจข่มกลั้น รวมถึงมิตรภาพอันลึกซึ้งที่ผ่านการทดสอบเป็นตายร่วมกันมาโดยมิต้องเอื้อนเอ่ยสิ่งใดในแววตาของอีกฝ่าย

พวกเขาเผยรอยยิ้มที่แสนเหนื่อยล้า ทว่าจริงแท้และแฝงความโล่งอกอย่างที่สุดออกมาพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย

“ในที่สุดก็...” เสียงของเสิ่นอวี้แผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน

ทว่า วิกฤตยังไม่สิ้นสุดลง