กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
“ที่นี่ นายอยากได้อะไร ฉันบันดาลให้นายได้ทั้งหมด อำนาจ? ความมั่งคั่ง? อายุขัยอันไร้สิ้นสุด? หรือว่า...”
ร่างกายของเธอราวกับไร้กระดูก โน้มพิงแนบกับแผงอกของเสิ่นอวี้อย่างอ่อนช้อย เงยใบหน้าที่สะกดทุกสายตาขึ้น ลมหายใจหอมละมุน ดวงตาสีชาดเต็มไปด้วยการสื่อความหมายและแรงยั่วยวน “...กระทั่ง อยากได้ตัวฉัน?”
สัมผัสของเธอเย็นเยียบแต่นุ่มนวล แฝงมนตร์สะกดประหลาดที่คล้ายจะกัดกร่อนเจตจำนงได้
“โลกภายนอกมีอะไรดีกัน?”
เธอหัวเราะอย่างลุ่มหลง น้ำเสียงแฝงความเวทนา “พวกนายข้ามผ่านวงแหวนแสงบัดซบนั่นล้มเหลว ยานแสงดาวแหลกเป็นชิ้นๆ ไปแล้ว ฉันเป็นคนจับเศษจิตสำนึกที่กระจัดกระจายของพวกนายเอาไว้ ดึงพวกนายเข้ามาในท่าเรืออันสงบสุขแห่งนี้... ฉันคือคนที่ช่วยพวกนาย”