กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
กาลเวลา จิตรกรผู้เที่ยงธรรมทว่าไร้เยื่อใยที่สุด ได้แต้มย้อมสีขาวดั่งหยาดน้ำค้างแข็งลงบนขมับทั้งสองข้างของเสิ่นอวี้ และยังสลักรอยริ้วอันละเอียดถี่ไว้ที่หางตาอันงดงามของเสิ่นลั่วเวย
เหล่าเด็กๆ ที่เคยต้องเงยหน้ามองถึงจะกอดขาเขาได้ บัดนี้ต่างแยกย้ายไปมีครอบครัวและสร้างเนื้อสร้างตัว มีท้องฟ้าเป็นของตัวเองกันหมดแล้ว
ในคฤหาสน์หลังใหญ่ที่แบกรับความทรงจำไว้มากมายแห่งนี้ เสียงที่ดังขึ้นบ่อยที่สุดกลับกลายเป็นเสียงหัวเราะหยอกล้ออันใสกระจ่างราวกระดิ่งเงินของบรรดาหลานๆ
นี่เป็นช่วงบ่ายวันหยุดสุดสัปดาห์อันแสนอบอุ่น แสงแดดในห้องรับแขกอันกว้างขวางส่องลงมาพอดิบพอดี
ครอบครัวของลูกชายและครอบครัวของลูกสาวต่างกลับมากันพร้อมหน้า ทำให้ในบ้านอบอวลไปด้วยเสียงหัวเราะและความรื่นเริง