ตอนที่ 201 ครรลองสมบูรณ์แบบ

ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าใด ลมฝนค่อยๆ สงบลง

เสิ่นลั่วเวยหน้าแดงระเรื่อ ขดตัวอยู่ในอ้อมอกของเสิ่นอวี้เหมือนแมวขี้เซา แผ่นหลังเรียบเนียนแนบชิดกับแผงอกอุ่นของเขา นิ้วมือวาดเป็นวงกลมบนหน้าอกเขาไปมาอย่างไม่รู้ตัว

ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอายเย้ายวนอันเป็นเอกลักษณ์หลังผ่านพ้นห้วงเสน่หา

เธอคล้ายสัมผัสได้ถึงอาการเหม่อลอยไปครู่หนึ่งของเสิ่นอวี้ จึงเอ่ยถามแผ่วเบาด้วยน้ำเสียงหวานหยดย้อยปนแหบพร่าหลังร่วมรัก “เป็นอะไรไป... ยังคิดถึงเรื่องนั้นอยู่อีกเหรอ”

เรื่องที่เธอหมายถึง ย่อมเป็นประสบการณ์บนเกาะร้าง

นั่นคือความลับลึกซึ้งที่สุดระหว่างพวกเขา ทั้งยังเป็นสายสัมพันธ์พิเศษที่สุดที่เชื่อมโยงคนทั้งสองเข้าด้วยกัน

เสิ่นอวี้เงียบไปครู่หนึ่ง ไม่ได้ตอบคำถาม แต่ค่อยๆ ยกฝ่ามือขวาของตัวเองขึ้นมา พินิจดูอย่างละเอียดใต้แสงเทียนสลัว