กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
ในคำพูดของเธอ คำว่า “ดอกเสี่ยวไป๋” นั้นแฝงไว้ด้วยการเหยียดหยามอย่างคลุมเครือและวางก้ามเหนือกว่า
เสิ่นลั่วเวยคร้านจะต่อปากต่อคำกับเธอ จึงเหลือบมองอย่างเย็นชา ลุกขึ้นยืนแล้วจัดชายกระโปรงเล็กน้อย “มีธุระอะไรไหม ถ้าไม่มี ฉันต้องเตรียมตัวขึ้นเวทีแล้ว”
เสิ่นม่านชิงเห็นท่าทางไม่ยอมอ่อนข้อของเธอ แววตาก็ฉายประกายมืดมนวาบหนึ่ง ทว่าบนใบหน้ายังคงรักษารอยยิ้มอย่างเหมาะสมไว้ “ไม่มีอะไร แค่แวะมาดู สู้ๆ นะ น้องสาว”
เสิ่นลั่วเวยไม่สนใจเธออีก เดินตรงไปยังทางเดินสู่เวทีท่ามกลางการห้อมล้อมของผู้ช่วยและทีมงาน