เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
น้ำเสียงของเสิ่นลั่วเวยไม่ดังนัก ทว่าราวกับแสงอรุณที่ส่องทะลุผ่านชั้นเมฆหนาทึบ ชะล้างความหม่นหมองในใจเสิ่นอวี้ที่เกิดจากความโหดร้ายของโลกภายนอกอย่างนุ่มนวลและเด็ดเดี่ยว
ดวงตาคู่งามที่เปี่ยมด้วยความกังวลและความเข้าใจของเธอ ราวกับกระจกเงาที่ทำให้เสิ่นอวี้มองเห็นความอ่อนแอชั่วครู่หนึ่งของตัวเอง
นั่นสิ จมปลักอยู่กับผู้ตายไปก็ไร้ประโยชน์
ในทะเลดวงดาวแห่งนี้ที่ดำเนินตามกฎเกณฑ์ป่าทึบที่มืดมิด ความโศกเศร้าและความลังเลคือของฟุ่มเฟือยที่เป็นอันตรายถึงชีวิต
สิ่งที่พวกเขาทำได้ คือกุมทุกประกายความหวังที่แลกมาด้วยการดิ้นรนเอาชีวิตรอดไว้ให้มั่น บุกตะลุยไปข้างหน้า เพื่อไม่ให้ตัวเองและเพื่อนร่วมทางคนสำคัญข้างกาย ต้องกลายเป็นหนึ่งในตัวเลขสถิติอันเย็นชาที่เงียบเชียบไร้สุ้มเสียงอีกต่อไป