เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
เมื่อการยกระดับเสร็จสิ้น เสิ่นอวี้จับ “ผู้ดับสูญ” อีกครั้ง ความรู้สึกกลับแตกต่างไปโดยสิ้นเชิง
เขาไม่เพียงรับรู้ถึงสถานะของชิ้นส่วนทุกชิ้นภายในตัวปืนได้อย่างชัดเจน แต่ยัง “ได้ยิน” เสียงแผ่วเบาของพลังงานหลากหลายรูปแบบในสภาพแวดล้อมรอบตัวได้อย่างเลือนราง
ความร้อนระอุของดาวฤกษ์อันไกลโพ้น ความเย็นยะเยือกของละอองดาว กระทั่งคลื่นความผันผวนของพลังงานที่เล็ดลอดออกมาจากเครื่องยนต์ขับเคลื่อนยานอวกาศ... พลังงานเหล่านี้กำลังถูกตัวปืนดูดซับและกักเก็บไว้อย่างเงียบเชียบ
ความคิดเขาขยับวูบ ลองชักนำพละกำลังของ 【กายาอัสนีพิภพ】 สายหนึ่งฉีดเข้าไปในตัวปืน
‘หึ่ง~’
ปากกระบอกปืน “ผู้ดับสูญ” พลันมีประกายสายฟ้าสีดำรวมตัวค้างไว้ไม่ยอมปล่อยสายหนึ่งวนเวียนอยู่รอบๆ ในชั่วพริบตา แผ่กลิ่นอายความพินาศที่ทำให้ให้ใจสั่นสะท้านออกมา