ตอนที่ 126 กลายพันธุ์?

ตัวเสิ่นลั่วเวยเองก็ดูเหมือนจะตกอยู่ในความสับสนงุนงงอย่างยิ่งเช่นกัน

เธอก้มหน้ามองมือทั้งสองข้างของตัวเอง แววตาดูว่างเปล่าและสับสนอยู่บ้าง คล้ายกับไม่เข้าใจว่าตัวเองทำอะไรลงไป ทั้งยังไม่เข้าใจว่าพละกำลังมหาศาลที่ปะทุขึ้นมาอย่างกะทันหันจนบิดเบือนความเป็นจริงได้นี้มาจากที่ใด

สนามแม่เหล็กอันน่าสะพรึงกลัวรอบกายเธอเริ่มลดระดับถอยร่นไปช้าๆ ราวกับกระแสน้ำ แรงกดดันที่ทำให้หายใจไม่ออกนั้นค่อยๆ สลายตัวไป

เมื่อจิตสำนึกของเธอเริ่มแจ่มชัดขึ้นและเริ่มควบคุมพละกำลังของตัวเองได้ขั้นต้น สนามแม่เหล็กอันทรงพลังนั้นก็ถูกรวบกลับเข้าไปในร่างกายช้าๆ แสงสว่างที่บิดเบี้ยวกลับคืนสู่สภาวะปกติ เสียงดังหึ่งก้องในอากาศที่ทำให้แสบแก้วหูก็ค่อยๆ สงบลง