ตอนที่ 125 เสิ่นลั่วเวยฟื้น

หยาดเหงื่อปนเปื้อนคราบโคลนน้ำเสียไหลรินลงมาจากหน้าผากของอาจี๋จนพร่าตา ทว่าเขาไม่กล้ายกมือขึ้นเช็ด

ความกลัวและความหนาวเย็นทำให้ฟันของเขากระทบกันกึกๆ

มีเส้นทางช่วงหนึ่งที่เขาต้องคลานข้ามที่โล่งแจ้ง ซึ่งตรงนั้นไม่มีสิ่งกำบังใดๆ เลย

เขาหมอบราบอยู่บนพื้นอันเย็นเฉียบ อาศัยพละกำลังจากข้อศอกและหัวเข่าขยับกระดึ๊บไปทีละน้อยๆ รู้สึกราวกับทุกวินาทียาวนานชั่วกัปชั่วกัลป์ เหมือนว่าจะมีลำแสงแห่งความตายร่วงลงมาจากฟ้าได้ทุกเมื่อ

ในตอนที่เขาเกือบจะหลงทิศและเริ่มสงสัยว่าตัวเองจำทางผิดหรือไม่ ประติมากรรมฟันเฟืองสีฟ้าขนาดยักษ์ที่ล้มเอียงไปครึ่งหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในระยะสายตาในที่สุด!

ความหวังลุกโชนขึ้นมาใหม่! เขาจำได้แม่นยำว่าเมื่อพ้นประติมากรรมนี้ไปแล้วเลี้ยวอีกหนึ่งโค้ง...