กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
‘เหล่าเสิ่นอวี้’ กำลังกวาดสายตามองสำรวจกันและกัน
หลังจากความเงียบงันชั่วครู่ เสิ่นอวี้คนแรกที่มุดออกมาจากรอยแยกก็มองดูภาพอันน่าตื่นตาตรงหน้านี้ พลางอดไม่ได้ที่จะหัวเราะหึๆ แล้วเอ่ยกับผมว่า “ชิ... พวกเรานี่โคตรเจ๋งว่ะ”
เสิ่นอวี้คนหนึ่งที่ดูเหนื่อยล้าเล็กน้อยเห็นได้ชัดว่าผ่านจุดเชื่อมต่อซ้อนทับมาหลายจุด เขาตวัดสายตาอย่างหงุดหงิดใส่ ‘ตัวเอง’ ทว่าพออ้าปากกลับพูดกับเสิ่นอวี้อีกคนที่เพิ่งมุดออกมาจากรอยแยกบิดเบี้ยวเป็นพิเศษและดูสะบักสะบอมที่สุดว่า “ถุย! มึงอย่าไปยกยอให้มันได้ใจเลย คนที่โคตรเจ๋งจริงๆ มันคือไอ้หมอนั่นต่างหาก ที่เกือบโดนรอยย่นมิติบิดเป็นเกลียวทอดกรอบน่ะ”