กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
การเคลื่อนไหวของกรงเล็บตะขอในสายตาของเสิ่นลั่วเวยดูพร่ามัวและบิดเบี้ยวอยู่บ้าง ราวกับมองผ่านม่านไอร้อนที่ไหวระริก ทว่าเธอรวบรวมสมาธิทั้งหมด จ้องมองเขม็งตาไม่กะพริบ
กรงเล็บตะขอนั้นกำลังตวัดเขียนกลางความว่างเปล่าอย่างยากลำบาก... ทีละขีดทีละเส้น
รอบแรก เธอมึนงงมาก ดูไม่เข้าใจ
รอบที่สอง การเคลื่อนไหวชะลอลง ชัดเจนยิ่งขึ้น
รอบที่สาม...
เธอดีดตัวผึ่งลุกขึ้นมาจากพื้นทันที ไม่สนใจจะร้องไห้อีกแล้ว ลนลานโผไปข้างคอนโซลควบคุม คว้าแผ่นบันทึกอิเล็กทรอนิกส์กับปากกาสัมผัสมา ดวงตาจับจ้องนอกหน้าต่างเขม็ง มือลอกเลียนตามรอยวิถีของกรงเล็บตะขอนั้นอย่างเก้งก้าง
“ขวาง... หัก... ขวาง... ปัดซ้าย... ปัดขวา... จุด...” เธอท่องไปพลางเขียนไปพลาง ลายมือบิดๆ เบี้ยวๆ เพราะความตึงเครียดและความตื่นเต้น