กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
เสิ่นลั่วเวยมองเสิ่นอวี้อย่างตึงเครียด “เครื่องสแกนเพิ่งจับสัญญาณนี้ได้ มันเริ่มอ่อนลงเรื่อยๆ แล้ว... เอาไงดี”
สายตาของเสิ่นอวี้กวาดมองหน้าจอตรวจจับ ล็อกพิกัดนั้นไว้ แล้วมองเสียงร้องตะโกนอย่างสิ้นหวังในช่องสื่อสารพื้นที่อีกครั้ง
เสิ่นอวี้ละสายตาออกจากหน้าจอ ไม่ได้ตัดสินใจทันที แต่กลับหันไปมองเสิ่นลั่วเวยที่อยู่บนที่นั่งนักบินร่วมอย่างหาได้ยาก ก่อนจะถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “เธอคิดยังไง”
เขาไม่ได้ไร้ความเด็ดขาด แต่แค่อยากฟังความเห็นของเพื่อนร่วมทีมคนใหม่ ตลอดการเดินทางที่ผ่านมา การกระทำของเสิ่นลั่วเวยเปลี่ยนมุมมองของเขาอยู่เรื่อยๆ เธอไม่ใช่ซูเปอร์สตาร์ผู้ถูกตามใจจนเสียคนและเอาแต่ตื่นตระหนกยามเจอเรื่องคับขันอย่างที่คิด ทว่าในจังหวะสำคัญเธอกลับแสดงความเยือกเย็น เฉียบขาด และกล้าหาญอย่างน่าทึ่ง