ตอนที่ 42 เสียงพ้องสายใจ

“นี่...นี่มันตัวอะไรกัน!” เสิ่นอวี้ลุกขึ้นยืนด้วยความตกตะลึงพลางแนบตัวชิดหน้าต่างยาน

เวลานี้ เสียงของเสิ่นลั่วเวยดังมาจากเครื่องสื่อสารอย่างตื่นตระหนก “นายตื่นแล้ว! พวกมัน...พวกมันเปิดฉากซัดกันตรงนั้นได้ราวๆ 10 นาทีแล้ว! ฉันเห็นว่าอยู่ไกลจากเรามาก แถมดูเหมือนไม่ได้มุ่งหน้ามาทางนี้ กลัวว่าจะรบกวนเวลาพักผ่อนของนายเลยไม่ได้ปลุก...มะ ไม่เป็นไรใช่ไหม?”

น้ำเสียงของเธอดูกังวลเล็กน้อย กลัวว่าการตัดสินใจของตนจะผิดพลาด

“10 นาทีก่อน?” เสิ่นอวี้ขมวดคิ้วแน่น จ้องมองสถานการณ์การต่อสู้บนท้องฟ้าตาไม่กะพริบ

สิ่งมีชีวิตสีน้ำเงินตัวเล็กกว่านั้นตกอยู่ในสภาพใกล้หมดแรงอย่างเห็นได้ชัด ท่วงท่าการหลบหลีกเริ่มเชื่องช้าลงเรื่อยๆ