ตอนที่ 37 อะ...อวตาร!

เส้นผมของเสิ่นลั่วเวยยุ่งเหยิงเล็กน้อย ก่อนที่เสิ่นอวี้จะเห็นเธอ เธอจำเสิ่นอวี้ได้ก่อนแล้วหนึ่งก้าว เพราะอย่างไรเสียนักเก็บซากรุ่นหนึ่งที่ติดตั้งอำนาจการยิงของเขาก็สังเกตเห็นได้ชัดเจน

เธอคล้ายจะใช้เวลาศูนย์จุดไม่กี่วินาทีปรับสีหน้า พยายามเค้นรอยยิ้มที่ดูเหมาะสมที่สุดแต่กลับดูเปราะบางอยู่บ้างเพราะสภาพอันน่ากระเซอะกระเซิง เสียงดังผ่านการสื่อสารภายนอกของยานอวกาศมา เจือด้วยแรงสั่นสะท้านเล็กน้อยหลังรอดชีวิตจากมหันตภัยและความกระอักกระอ่วนที่ยากจะสังเกตเห็น

“เอ่อคือ...หมายเลข 34561 บังเอิญจริงนะ เจอกัน...เจอกันอีกแล้ว ดูท่าดวงฉันคงยังไม่ถึงกับแย่ขั้นสุด” เธอชะงักไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงเจือการหัวเราะเยาะตัวเอง “ถึงแม้จะลงจอดด้วยสภาพแบบนี้ก็เถอะ”