บทที่ 395 ลาก่อนนะ พี่สาว

บทที่ 395 ลาก่อนนะ พี่สาว

รถจี๊ปแล่นกระเด้งกระดอนไปท่ามกลางความมืด ราวกับสัตว์เหล็กที่เหนื่อยล้าและถูกขังอยู่ในกรง

นอกหน้าต่างมืดสนิทจนมองไม่เห็นแม้แต่มือตัวเอง มีเพียงแสงไฟหน้ารถที่ส่องให้เห็นถนนดินขรุขระคล้ายกระดานซักผ้าอยู่เบื้องหน้าเพียงช่วงสั้น ๆ

ซูถังนั่งอยู่บนเบาะข้างคนขับ กลิ่นชาจาง ๆ จากเรือนรับรองของเขตทหารยังติดอยู่บนตัว แต่ในหัวกลับนึกถึงใบหน้าแดงก่ำด้วยความตื่นเต้นของผู้อาวุโสเฉียนกับรองผู้อำนวยการหลี่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

วิศวกรรับเชิญพิเศษ ยศร้อยโทสายเทคนิค สถาบันวิจัยแห่งที่ห้า...

ตำแหน่งและเกียรติยศเหล่านี้ สำหรับคนในยุคสมัยนี้ ไม่ว่าใครก็ล้วนถือเป็นโอกาสที่จะก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งสูงในชั่วพริบตา

แต่ภายในใจของซูถังกลับเหมือนมีสำลีเปียกน้ำอุดอยู่ก้อนหนึ่ง อึดอัดจนแทบทนไม่ไหว

ลางสังหรณ์ร้ายที่วนเวียนอยู่ในใจตั้งแต่ช่วงบ่ายและไม่ยอมจางหาย กลับยิ่งรุนแรงขึ้นทุกครั้งที่รถจี๊ปกระเด้งกระดอน