บทที่ 385 ขอร้องละ ช่วยฉันด้วย

บทที่ 385 ขอร้องละ ช่วยฉันด้วย

"ฉัน..."

เสียงแผ่วเบาแหบพร่าคำหนึ่งหลุดออกมาจากริมฝีปากแห้งแตกของไป๋เวย

เสียงของเธอเบาเกินไป จึงถูกเสียงลมกับเสียงฝีเท้าของเหล่าผู้เข้าฝึกที่กำลังจัดแถวกลบไปในทันที

ไม่มีใครสนใจเธอ

ไป๋เวยตื่นตระหนกอย่างสิ้นเชิง

เธอรวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมด ใบหน้าแดงก่ำ แทบจะต้องเค้นเสียงออกมาจากลำคอ

"...รอก่อน!"

ครั้งนี้เสียงดังมากพอแล้ว

แถวที่กำลังเตรียมเคลื่อนตัวหยุดลง สายตาของทุกคนกลับมาจับจ้องเธออีกครั้ง