กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านไปแปลไป
บทที่ 348 ห้องพยาบาลที่มีอุปกรณ์เพียงน้อยนิด
ห้องพยาบาลของค่ายหมายเลขสาม จะเรียกว่าห้องพยาบาลก็คงไม่ถูกนัก เพราะมันดูเหมือนห้องเก็บของที่มีขนาดใหญ่ขึ้นมาเล็กน้อยเสียมากกว่า ผนังทาด้วยปูนขาว มีเตียงไม้กระดานที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดตั้งอยู่ไม่กี่เตียง
ภายในห้องอบอวลไปด้วยกลิ่นสนิมเหล็กเข้มข้น กลิ่นเหงื่อเหม็นอับ และกลิ่นเฉพาะตัวของยาทาแผลสีแดงที่ออกหวานคาวเล็กน้อย กลิ่นทั้งหมดผสมปนเปกันจนทำให้คนที่สูดเข้าไปรู้สึกเวียนศีรษะ
ทั้งในห้องและนอกห้องมี "ทหารบาดเจ็บ" นอนระเกะระกะเต็มพื้น
"โอ๊ย...เอวฉัน...หักแล้ว...ไม่มีแรงเลย..."
"ขา...ขาฉันไม่รู้สึกอะไรแล้ว...ใครก็ได้ช่วยหยิกฉันที ดูหน่อยว่าขายังอยู่หรือเปล่า..."
"เจ้าหน้าที่พยาบาล! ขอน้ำดื่มสักอึกได้ไหม? คอฉันแห้งจนแทบมีควันออกมา เหมือนกลืนทรายเข้าไปทั้งกำมือ!"