บทที่ 347 ครูฝึกฉินหน้าบึ้งแล้ว

บทที่ 347 ครูฝึกฉินหน้าบึ้งแล้ว

"พี่ซูอัน..."

เสียงอ่อนแรงเจือสะอื้นดังขึ้น ขัดจังหวะความคิดของซูถัง

หวังเสี่ยวหยากับเฉินเสี่ยวเฉ่าพยุงกันเดินกะเผลกเข้ามาหาเธอ ราวกับลูกเจี๊ยบสองตัวที่เพิ่งถูกจับขึ้นมาจากบ่อโคลน ก่อนยื่นกระติกน้ำให้เธอ

เมื่อเฉินเสี่ยวเฉ่าเห็นรอยฟกช้ำสีม่วงเขียวน่ากลัวบนแขนของซูถัง น้ำตาเม็ดโตก็ไหลพรั่งพรูออกมาจากดวงตาที่แดงก่ำอยู่แล้วทันที

"พี่ซูอัน พี่...พี่เจ็บไหมคะ?" น้ำเสียงของเธอสั่นเครือ เธอยื่นมือออกไปอย่างระมัดระวัง อยากสัมผัสรอยบาดเจ็บที่ดูน่ากลัวนั้น แต่ก็ไม่กล้าแตะ "ทหารชายพวกนี้ลงมือหนักเกินไปแล้ว! โดยเฉพาะจางขุย ฉันเห็นนะคะ เขาจงใจทำแบบนั้น! ตอนชกพี่ ตาของเขาแดงก่ำไปหมด!"

ขอบตาของหวังเสี่ยวหยาก็แดงขึ้นเช่นกัน เธอโกรธจนสะอื้นไม่หยุด