บทที่ 339 รวมพลฉุกเฉิน

บทที่ 339 รวมพลฉุกเฉิน

เมื่อซูถังกลับถึงหอพัก เธอก็ดึงม่านเตียงผ้าทหารเก่าที่ซักจนซีดขาวปิดทันที แยกตัวเองออกจากโลกภายนอกภายในพื้นที่เล็ก ๆ ที่มีขนาดไม่ถึงสองตารางเมตรอย่างสิ้นเชิง

เธอเอนหลังพิงผนังเย็น ๆ แล้วค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจออกมายาวเหยียด รู้สึกว่าเส้นประสาทที่ตึงเครียดมาตลอดช่วงบ่ายในที่สุดก็ผ่อนคลายลงได้บ้าง

การรับมือกับคำถามซุบซิบของหวังเสี่ยวหยาและคนอื่น ๆ ที่ไม่ต่างจากการสอบสวน เหนื่อยยิ่งกว่าการฝึกซ้อมรบกับพวกไร้ฝีมือจากค่ายหมายเลขสองเสียอีก แม้แต่การปลดชนวนระเบิดเวลาสักลูกยังใช้สมองน้อยกว่านี้