บทที่ 308 มีปัญหาเล็กน้อยที่ต้องจัดการ

บทที่ 308 มีปัญหาเล็กน้อยที่ต้องจัดการ

ประตูห้องประชุมปิดลงด้านหลัง

เสียงโห่ร้องยินดีของค่ายหมายเลขสามที่ดังขึ้นอย่างกลั้นไม่อยู่หลังรอดพ้นจากสถานการณ์คับขัน ราวกับถูกกำแพงที่มองไม่เห็นกั้นเอาไว้

แสงสว่างในทางเดินสลัว มีเพียงเสียงฝีเท้าของซูถังกับเจิ้งหงอี้ที่เดินตามกันอยู่ด้านหน้าและด้านหลัง รวมถึงเสียงครูฝึกที่พยายามข่มความโกรธขณะตำหนิทหารค่ายหมายเลขสองซึ่งกำลังรวมพลอยู่บนสนามฝึกห่างออกไป

"ซูอัน ตามผมมาหน่อย"

"เรามาคุยกันตามลำพัง"

คำพูดสุดท้ายของเจิ้งหงอี้ยังคงดังก้องอยู่ในหัวของซูถัง

เธอเดินตามหลังเจิ้งหงอี้อย่างไม่รีบร้อน รักษาระยะห่างไว้สามก้าว

สายตาของเธอจับอยู่บนแผ่นหลังกว้างของเจิ้งหงอี้