บทที่ 288 ความหวังสุดท้ายของค่ายหมายเลขสาม

บทที่ 288 ความหวังสุดท้ายของค่ายหมายเลขสาม

พื้นที่หนองบึงยามค่ำคืนหนาวเย็นชื้นแฉะยิ่งกว่าช่วงเวลาใด

กลิ่นพืชพรรณเน่าเปื่อยผสมกับกลิ่นควันดินปืนที่ยังหลงเหลืออยู่ลอยเข้าจมูก ทั้งขมทั้งฝาด

เกาข่ายกับหลี่ซื่อราวกับสัตว์ป่าสองตัวที่เพิ่งหลุดออกจากกับดัก ทั่วร่างเปื้อนโคลนและเศษใบหญ้าที่ขาดกระจุย ทั้งกลิ้งทั้งคลานหนีออกจากพื้นที่ที่ถูกระดมยิง

ด้านหลังพวกเขาคือพลุส่องสว่างที่พุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าเหนือค่ายหมายเลขสองกับเสียงปืนอันสับสนวุ่นวาย แต่ทั้งสองไม่มีเวลาสนใจอีกแล้ว

"ตูม!"