บทที่ 251 ปืนของฉันมีไว้ฆ่าคน

บทที่ 251 ปืนของฉันมีไว้ฆ่าคน

เกาข่ายราวกับไม่ได้ยินคำเยาะเย้ยของตาเฒ่าซุน ความสนใจทั้งหมดของเขาถูกเข็มแทงชนวนเล็ก ๆ ชิ้นนั้นดึงดูดไปจนหมด

ประกายโลหะสีน้ำเงินเข้มกับพื้นผิวเว้าโค้งอันสมบูรณ์แบบไร้ตำหนินั้น ราวกับมีมนตร์สะกดที่ยากจะต้านทาน

เขาพึมพำกับตัวเอง น้ำเสียงสั่นเครือโดยที่แม้แต่เจ้าตัวก็ไม่ทันสังเกต

"ไม่ใช่สิ... วัสดุนี่... เป็นเหล็กกล้าโครเมียมโมลิบดีนัม! แถมยังผ่านการเติมคาร์บอนที่ผิว ชุบแข็ง และอบคืนไฟที่อุณหภูมิต่ำด้วย... ความแข็งกับความเหนียวแบบนี้..."

"แล้วก็ส่วนท้ายตรงนี้ ไม่ใช่พื้นผิวเรียบ แต่เป็นพื้นผิวเว้าโค้ง! สวรรค์... การออกแบบแบบนี้... การออกแบบนี่มัน..."