บทที่ 249 คนไร้ความสามารถก็ควรทำตัวให้สมกับเป็นคนไร้ความสามารถ

บทที่ 249 คนไร้ความสามารถก็ควรทำตัวให้สมกับเป็นคนไร้ความสามารถ

ดึกมากแล้ว

เมื่อซูถังกับเฉินเสี่ยวเฉ่าเดินออกจากโรงซ่อมอาวุธปืน ดวงจันทร์เย็นเยียบดวงหนึ่งกำลังลอยอยู่บนท้องฟ้า

เฉินเสี่ยวเฉ่าเดินตามหลังซูถัง อารมณ์ของเธอก็ดีขึ้นตามไปด้วย จึงถามเสียงเบาว่า "ซูอัน ทำไมเธอต้องทำชิ้นส่วนนี้ตอนดึก ๆ ด้วยล่ะ?"

ซูถังไม่หันกลับมา "ฉันแค่อยากลองดูว่าจะทำสำเร็จไหม"

ทั้งสองเดินไปตามทางกลับหอพัก ภายในค่ายเงียบสงัด

แต่เมื่อเดินผ่านห้องใช้น้ำรวม กลับมีเสียงเอะอะและเสียงหัวเราะอย่างไม่เกรงใจดังออกมาจากด้านใน ทำลายความเงียบสงบยามค่ำคืน

"เกิดอะไรขึ้น?" เฉินเสี่ยวเฉ่าดึงชายเสื้อของซูถังเบา ๆ ด้วยความกลัว

ซูถังขมวดคิ้วเล็กน้อย หยุดเดินแล้วเงี่ยหูฟัง