บทที่ 247 อุปกรณ์เหนือกว่าขนาดนี้ แล้วจะสู้กันอย่างไร?

บทที่ 247 อุปกรณ์เหนือกว่าขนาดนี้ แล้วจะสู้กันอย่างไร?

คนทั้งสองฝ่ายยืนเผชิญหน้ากันจากระยะไกล โดยมีสนามฝึกดินเหลืองกว้างหลายสิบเมตรคั่นกลาง

บรรยากาศเต็มไปด้วยความตึงเครียดราวกับมีกลิ่นดินปืนลอยอยู่ทั่ว สองฝ่ายต่างแผ่แรงกดดันเข้าปะทะกันจนเหมือนมีประกายไฟที่มองไม่เห็นกระเด็นออกมา

เหลยควนเดินลงจากเวทีประธาน นำจางรั่วปิงกับครูฝึกอีกหลายคนก้าวยาว ๆ เข้าไปต้อนรับ ใบหน้าของเขามีรอยยิ้มตามมารยาท แต่รอยยิ้มนั้นกลับเย็นชายิ่งกว่าตอนเขาโกรธเสียอีก

"ยินดีต้อนรับ! ยินดีต้อนรับครูฝึกหานที่พาสหายจากค่ายหมายเลขสองมาให้คำแนะนำแก่ค่ายหมายเลขสามของเรา!"

ครูฝึกหานที่เขาเรียกเป็นชายวัยกลางคนรูปร่างสูงใหญ่ ไหล่กว้าง

เขามีใบหน้าเหลี่ยม ผิวคล้ำ ดวงตาคมกริบราวกับคมมีด มุมปากมักยกขึ้นเป็นรอยยิ้มคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม ทำให้คนที่เห็นรู้สึกไม่สบายใจ