บทที่ 210 เธอไม่ได้กำลังหนี แต่กำลังล่าเหยื่อ

บทที่ 210 เธอไม่ได้กำลังหนี แต่กำลังล่าเหยื่อ

หวังเสี่ยวหยาแทบจะคลานปนกลิ้งออกมาจากพุ่มไม้หนาทึบนั้น

ชุดฝึกของเธอถูกกิ่งไม้แหลมคมเกี่ยวจนขาดหลายแห่ง โคลนกับเศษหญ้าเปื้อนเต็มใบหน้า เส้นผมยุ่งเหยิงราวกับรังนก

ใบหน้าเล็ก ๆ ที่มักมีท่าทีขลาดกลัวอยู่เสมอ เวลานี้เต็มไปด้วยความหวาดผวา แขนกับแก้มส่วนที่โผล่พ้นเสื้อผ้ามีรอยเลือดจากกิ่งไม้ข่วนเป็นทาง ๆ

"ซูอัน! เฉินเสี่ยวเฉ่า!"

เธอร้องเรียกด้วยเสียงแหบพร่าราวกับเห็นคนมาช่วยชีวิต ขาทั้งสองอ่อนแรงลงทันที ร่างทั้งร่างจึงพุ่งตรงมาทางซูถังเพราะหมดกำลัง

สายตาของซูถังเปลี่ยนเป็นคมกริบ เธอก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว ยื่นแขนออกไปรับหวังเสี่ยวหยาไว้ได้อย่างมั่นคงก่อนอีกฝ่ายจะล้มลง

สิ่งที่สัมผัสได้คือร่างของหวังเสี่ยวหยาที่สั่นอย่างควบคุมไม่ได้