เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านไปแปลไป
บทที่ 209 ได้ธงสีเหลืองมาอีกหนึ่งผืน
แต่ซูถังกลับไม่แม้แต่จะเงยเปลือกตาขึ้น
เธอส่งปืนในมือให้เฉินเสี่ยวเฉ่าอย่างไม่รีบร้อน จากนั้นปัดฝุ่นบนมือด้วยท่าทีสบาย ๆ ก่อนเงยหน้าขึ้น เหลือบมองทั้งสองอย่างเรียบเฉย
สายตานั้นเต็มไปด้วยความดูหมิ่น ราวกับกำลังมองขยะสองชิ้น
"อ้อ?" เธอเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "จะฆ่าฉันหรือ? อาศัยแค่พวกนายสองคนน่ะหรือ?"
น้ำเสียงของเธอไม่ดัง แต่กลับเหมือนเข็มที่ทิ่มแทงเข้าไปยังจุดอ่อนไหวที่สุดของทั้งสองคนอย่างแม่นยำ
"เธอหมายความว่ายังไงวะ!" หวังเหลยถูกท่าทีดูแคลนของเธอยั่วโมโหจนถึงขีดสุด "คิดว่าลอบโจมตีสำเร็จแล้วเก่งนักหรือไง? ถ้าพวกเราไม่ประมาท อาศัยคนไร้ประโยชน์อย่างพวกเธอสองคน คิดว่าจะเอาชนะพวกเราได้หรือ?"
"คนไร้ประโยชน์หรือ?"
ซูถังราวกับได้ยินเรื่องตลกที่สุดในโลก จึงอดหัวเราะเบา ๆ ไม่ได้