กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านไปแปลไป
บทที่ 173 ทำไมต้องยอมยกให้ด้วย?
คนคนนั้นคือซุนเอ้อร์หนิว
มือของหลี่เยว่ยังไม่ทันแตะชายเสื้อของหวังเสี่ยวหยา ก็ถูกมือใหญ่ราวกับคีมเหล็กคว้าข้อมือเอาไว้แน่น
"อ๊าก!"
เสียงกรีดร้องโหยหวนดังขึ้นภายในห้องพัก
"ปล่อย... ปล่อยฉัน! เจ็บ! เจ็บจะตายอยู่แล้ว!" เธอดิ้นรนสุดแรง แต่ฝ่ามือของซุนเอ้อร์หนิวกลับราวกับเชื่อมติดอยู่กับข้อมือของเธอ ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย
"คิดจะลงมือหรือ?" ซุนเอ้อร์หนิวเอ่ยด้วยเสียงทุ้มอู้อี้ "อยู่ต่อหน้าพี่เยี่ยนจื่อของพวกเรา ยังกล้ารังแกคนอื่นอีก เธอนี่กล้าไม่น้อยเลยนะ"