กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านไปแปลไป
บทที่ 136 กลับสู่วันหลังแต่งงาน
ทันทีที่เธอพูดจบ ฉินเหย่ก็ไม่อาจควบคุมตัวเองได้อีกต่อไป เขายื่นแขนทั้งสองออกมาแล้วดึงหญิงสาวตรงหน้าที่เขารักอย่างสุดหัวใจเข้ามากอดแน่น
เขาออกแรงมากจนน่าตกใจ ราวกับต้องการให้เธอกลายเป็นส่วนหนึ่งของร่างกายตัวเอง
"ขอโทษ..."
เสียงแหบพร่าขาดห้วงดังขึ้นข้างหูซูถัง แฝงเสียงขึ้นจมูกอย่างหนักและเสียงสะอื้นที่พยายามกลั้นเอาไว้
"ขอโทษ... ถังถัง..."
เขาซุกใบหน้าลงตรงซอกคอของเธอ สูดกลิ่นอายคุ้นเคยจากร่างเธออย่างไม่รู้จักพอ ราวกับคนเดินทางที่ล่องลอยอยู่ท่ามกลางคลื่นลมมาเนิ่นนาน และในที่สุดก็ได้พบที่พักพิง
"ฉันไม่ได้โทษคุณค่ะ" เธอปลอบโยนด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
ร่างฉินเหย่แข็งเกร็งไปครู่หนึ่ง ก่อนกอดเธอแน่นยิ่งกว่าเดิม