กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านไปแปลไป
บทที่ 121 รุ่งอรุณ เธอยังมีชีวิตอยู่อีกหรือ?
ซูถังพาฉินเหย่เดินเข้าไปในร้านอาหารแห่งหนึ่งชื่อ 'ไป่เว่ยเก๋อ'
ที่นี่ก็ไม่มีพนักงานบริการสวมเครื่องแบบเช่นกัน ภายในห้องโถงเงียบสงบจนได้ยินเพียงเสียงดนตรีเบา ๆ ที่ดังคลออยู่ราง ๆ
หลังจากทั้งสองนั่งลงที่โต๊ะว่างริมหน้าต่าง กลางโต๊ะอาหารซึ่งเดิมเรียบลื่นราวกระจกเงาก็สว่างขึ้นอย่างกะทันหัน กลายเป็นหน้าจอสัมผัสที่ประกอบขึ้นจากแสงและเงาทั่วทั้งพื้นผิว
"อยากกินอะไรคะ?" อารมณ์ของซูถังสงบลงมากแล้ว เธอชี้ไปยังหน้าจอแสง พยายามทำให้น้ำเสียงฟังดูผ่อนคลายขึ้น "ที่นี่สามารถแนะนำอาหารที่เหมาะกับคุณที่สุดตามความชอบทางพันธุกรรมและอารมณ์ในขณะนั้นได้ค่ะ แน่นอนว่าจะเลือกสั่งเองก็ได้"