กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านไปแปลไป
บทที่ 120 บังเอิญพบคนรู้จัก
ในความคิดของเขา ซื้อของก็ต้องจ่ายเงิน เป็นเรื่องที่ถูกต้องอยู่แล้ว
พวกเขาเอาเสื้อผ้าดี ๆ มาถึงสองชุด แต่กลับเดินออกมาโดยไม่จ่ายเงินสักหยวน แบบนี้จะต่างอะไรกับการปล้นกันเล่า?
ซูถังหลุดหัวเราะออกมา ก่อนจูงมือเขาเดินต่อไป
"จ่ายแล้วค่ะ"
"จ่ายแล้วหรือ? ตอนไหนกัน?" ฉินเหย่ยิ่งสับสน เขาอยู่กับเธอตลอด ไม่เห็นเธอหยิบเงินออกมา และไม่เห็นเธอยื่นคูปองอะไรให้ใครเลย