กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านไปแปลไป
บทที่ 88 ชาวบ้าน: เทพแห่งภูเขาแสดงปาฏิหาริย์มาช่วยพวกเราแล้ว!
ร่างของอันธพาลคนนั้นชะงักไป เขารู้สึกเหมือนถูกยุงกัดที่ต้นคอ จึงยื่นมือไปเกาตามสัญชาตญาณ พร้อมพึมพำว่า “อะไรวะเนี่ย...”
ยังพูดไม่ทันจบ เปลือกตาของเขาก็หนักอึ้ง ร่างกายอ่อนยวบ ปืนลูกซองในมือหล่นกระแทกพื้นดังเคร้ง ก่อนทั้งร่างจะล้มลงไปตรง ๆ
“เหล่าห้า! แกทำอะไรน่ะ!” อันธพาลที่กำลังเช็ดปืนตกใจจนสะดุ้ง ก่อนลุกพรวดขึ้นมา
คนอื่น ๆ ในห้องก็สะดุ้งตื่นตัวเพราะเสียงดังนั้นเช่นกัน
“เกิดอะไรขึ้น?” ชายหน้าเป็นหลุมสิวลืมเคี้ยวข้าวบาร์เลย์ทิเบตที่อยู่ในปากไปเลย
ขณะที่ทุกคนกำลังตกใจและสงสัย ซูถังก็ลงมืออีกครั้ง!
ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!
ประกายสีเงินสามสายที่แทบมองไม่เห็นพุ่งเข้าใส่อันธพาลที่กำลังเช็ดปืน ชายหน้าเป็นหลุมสิว และชายที่กำลังปอกมันฝรั่งอย่างแม่นยำ