กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านไปแปลไป
บทที่ 74 เขาปกป้องเธอจากพายุหิมะที่โหมกระหน่ำ
ทั้งสองนั่งเบียดกันอยู่ข้างกองไฟ ค่อย ๆ ดื่มน้ำแกงร้อน ๆ
ซูถังมองผ้าพันแผลบนแขนของฉินเหย่ ก่อนเอ่ยถามเบา ๆ
“ฉินเหย่ เมื่อก่อนตอนคุณปฏิบัติภารกิจในกองทัพ เจออันตรายแบบคืนนี้บ่อยไหมคะ?”
มือของฉินเหย่ที่กำลังดื่มน้ำแกงชะงักไปเล็กน้อย เขาเงยหน้ามองซูถัง ดวงตาของเธอดูใสกระจ่างเป็นพิเศษใต้แสงไฟ และเต็มไปด้วยความเป็นห่วงที่ปิดไม่มิด
เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบเสียงต่ำ
“ก็ไม่ถึงกับบ่อยนัก สำหรับพวกเราที่เป็นทหาร การเจออันตรายระหว่างปฏิบัติภารกิจเป็นเรื่องปกติ บางครั้งก็ต้องไล่จับสายลับที่ลักลอบข้ามพรมแดน บางครั้งก็ต้องจัดการเหตุฉุกเฉินตามแนวชายแดน แล้วบางครั้ง... ตอนลาดตระเวนในเขตไร้ผู้คน ก็อาจเจอสัตว์ร้าย หิมะถล่ม หนองบึง... ที่จริงก็เคยเจอสถานการณ์อันตรายกว่าวันนี้เหมือนกัน”