บทที่ 73 คำอธิบายที่เต็มไปด้วยช่องโหว่

บทที่ 73 คำอธิบายที่เต็มไปด้วยช่องโหว่

“แล้วก็ คุณ... คุณใช้ปืนเป็นได้ยังไง?”

แถมยังยิงแม่นขนาดนั้นอีก

ผู้หญิงทั่วไปอย่าว่าแต่ยิงปืนเลย เกรงว่าแค่เจอสถานการณ์เช่นนี้ก็คงตกใจจนทำอะไรไม่ถูกแล้ว

เขาพยายามปรับน้ำเสียงให้ฟังดูเหมือนเพียงถามด้วยความสงสัยและเป็นห่วงเท่านั้น

มือของซูถังที่กำลังพันผ้าพันแผลให้ฉินเหย่ชะงักไปเล็กน้อย แต่ไม่นานก็กลับมาเคลื่อนไหวตามปกติ

เธอก้มหน้าลง ขนตายาวบดบังความรู้สึกที่วูบผ่านดวงตา น้ำเสียงแฝงความเหนื่อยล้าเล็กน้อยหลังรอดพ้นอันตรายมาได้