กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านไปแปลไป
บทที่ 42 ผม... จะรับผิดชอบเอง
ภายในบ้าน เหอซูหมิ่นมองลูกชายที่รีบหนีออกไปอย่างลนลาน ทั้งโมโหทั้งขำ
“เฮ้อ ดูเจ้าลูกตัวแสบคนนี้สิ!”
เธอตบต้นขาตัวเอง ก่อนบ่นใส่อากาศ
“จะวิ่งหนีทำไมกัน! อย่างกับมีหมาป่าไล่ตามอยู่ข้างหลัง!”
“ถังถังอุตส่าห์เดินทางมาไกลถึงขนาดนี้ เขากลับทำท่าทีแบบนั้นใส่เธอหรือ?”
ส่วนฉินเจิ้นปังยกแก้วน้ำชาขึ้นจิบอย่างไม่รีบร้อน
มุมปากมีรอยยิ้มบาง ๆ ที่แทบสังเกตไม่เห็น
“ปล่อยเขาไปเถอะ ลูกเราเป็นคนขี้อาย ให้เวลาปรับตัวสักหน่อยก็หายแล้ว”
“ลูกชายคนนี้ของเราอยู่ในสนามรบก็เก่งกาจเหมือนมังกร แต่พอเป็นเรื่องความรัก... เฮ้อ ยังอ่อนหัดนัก”