กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านไปแปลไป
บทที่ 24 คนที่ช่วยชีวิตไว้กลับเป็นบุคคลสำคัญอย่างนั้นหรือ?
ซูถังกดหน้าอกช่วยฟื้นคืนชีพต่อไป เหงื่อเม็ดเล็ก ๆ เริ่มซึมออกมาตามหน้าผากของเธอ
ผู้คนรอบข้างต่างกลั้นหายใจ มองดูด้วยความตึงเครียด
เวลาผ่านไปทีละนาที ทีละวินาที
ในขณะที่ทุกคนเริ่มคิดว่าความหวังเหลือน้อยเต็มที ลำคอของชายวัยกลางคนก็ส่งเสียงครางเบา ๆ ออกมา สีหน้าของเขาดูดีขึ้นเล็กน้อย
“มี... มีปฏิกิริยาแล้ว!” ใครบางคนร้องขึ้นด้วยความดีใจ
ซูถังหยุดกดหน้าอก ตรวจชีพจรที่ข้อมือและชีพจรบริเวณลำคอ จากนั้นเปิดเปลือกตาของเขาดู
“อาการทรงตัวชั่วคราวแล้วค่ะ”
ซูถังถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่สีหน้ายังคงเคร่งเครียด
“คุณตำรวจหวังคะ ต้องรีบส่งเขาไปโรงพยาบาลทันทีที่ถึงสถานีถัดไปเพื่อช่วยชีวิต ไม่อย่างนั้นเขาจะอยู่ได้ไม่ถึงสามชั่วโมง!”