บทที่ 587 จดหมาย

บทที่ 587 จดหมาย

ซูถังสะดุ้งตื่นเพราะเสียงเคาะประตู

ไม่ใช่วิธีเคาะประตูของเจิ้งหงอี้ ปกติเจิ้งหงอี้จะเคาะสามครั้งด้วยจังหวะสม่ำเสมอ เว้นระยะเท่ากัน แต่เสียงเคาะครั้งนี้รัวเร็วและไม่มีจังหวะแน่นอน

ปัง ปัง ปัง ปัง

สติของซูถังกลับคืนมาจากการหลับใหลในทันที เธอกำมือที่อยู่ใต้หมอนแน่นตามสัญชาตญาณ แต่ตรงนั้นไม่มีอะไรเลย มีดทหารและอาวุธของเธอหายไปบนสันเขาผีครวญหมดแล้ว

ชั่วพริบตาเธอก็นึกขึ้นได้ว่าตัวเองไม่ได้อยู่ในสนามรบ แต่อยู่ในโรงพยาบาล

ฉินเหยี่ยบนเตียงข้าง ๆ ก็ตื่นแล้ว ปฏิกิริยาของเขารวดเร็วกว่าซูถังเสียอีก มือขวาคลำไปถึงใต้หมอนแล้ว

ซูถังรู้ว่าใต้หมอนของเขาก็ไม่มีอะไรเช่นกัน

ทั้งสองสบตากันครั้งหนึ่ง