บทที่ 576 ภายในยี่สิบสี่ชั่วโมง

บทที่ 576 ภายในยี่สิบสี่ชั่วโมง

เจียงเหยียนไม่ได้ตอบอะไร เขารู้ว่าสิ่งที่เกาข่ายพูดถึงไม่ใช่เรื่องเวลา แต่เป็นความทรมานจากการรอคอยที่ไม่รู้ว่าจะลงเอยอย่างไร

เกาข่ายหนีบไม้ค้ำไว้ใต้รักแร้ แล้วเลี้ยวไปทางห้องพักเวร

เดินไปได้สองก้าว เขาก็หยุด หันกลับมามองหงจวงครั้งหนึ่ง

หงจวงยังคงนั่งอยู่ตรงโคนผนัง ไม่ขยับ

"จะไปไหม?" เกาข่ายถาม

หงจวงเงยหน้า มุมปากกระตุกเล็กน้อย ไม่รู้ว่าเรียกว่ารอยยิ้มได้หรือเปล่า

"ไป"

เธอใช้มือขวายันผนังลุกขึ้นยืน การเคลื่อนไหวค่อนข้างช้า แขนซ้ายที่บาดเจ็บแกว่งเล็กน้อย สีหน้าเธอแสดงความอึดอัดขึ้นมาแวบหนึ่ง แต่ไม่ได้ส่งเสียง