บทที่ 568 เข้าแถว

บทที่ 568 เข้าแถว

"ผมไม่ได้ประหม่า ผมแค่..." สวี่เกากุยถูมือเข้าหากัน "ผมกำลังคิดถึงครูฝึกฉิน ไม่รู้ว่าตอนนี้เขาเป็นยังไงบ้าง เมื่อคืนผมนอนไม่หลับทั้งคืนเลย"

เจียงเหยียนไม่ได้ตอบเรื่องนี้

เขารู้อาการบาดเจ็บของฉินเหยี่ยดี ฉินเหยี่ยเสียเลือดมากกว่าสองพันมิลลิลิตร มีบาดแผลจากสะเก็ดระเบิดที่หน้าท้อง และกระดูกไหปลาร้าซ้ายแตกละเอียด เขาเป็นคนใช้มือเอาสะเก็ดระเบิดออกจากท้องของฉินเหยี่ยด้วยตัวเอง

ความรู้สึกในตอนนั้น เขาไม่มีวันลืมไปตลอดชีวิต

ตอนสอดนิ้วเข้าไป ข้างในทั้งลื่นทั้งเหนียว แยกไม่ออกว่าเป็นเลือดหรืออะไรอย่างอื่น ขอบสะเก็ดระเบิดคมจนสามารถบาดถุงมือให้ขาดได้ วินาทีที่เขาดึงมันออกมา ร่างของฉินเหยี่ยก็โก่งขึ้น เสียงที่หลุดออกมาจากลำคอไม่ใช่เสียงร้องตะโกน แต่เป็นเสียงแหบพร่าที่ถูกเค้นออกมาจากส่วนลึกของทรวงอก