บทที่ 536 กระสุนนัดสุดท้าย

บทที่ 536 กระสุนนัดสุดท้าย

จั๋วเยว่ได้สติแล้วเร่งฝีเท้า

ในใจเขากำลังคิดว่า ครูฝึกฉินบุกเข้าไปคนเดียว จะทำได้จริงหรือ?

เขาไม่รู้

และไม่กล้าถาม

ท้ายขบวน

อิ่งจื่อนั่งอยู่บนเปลหามอีกหลังหนึ่ง

ใบหน้าของเธอซีดขาว ซีดกว่าปกติเสียอีก อาการบาดเจ็บของเธอไม่หนัก แต่ใช้กำลังกายไปมากเกินไป อีกทั้งยังอายุน้อย ร่างกายของเด็กอายุสิบสองสิบสามปีมีขีดจำกัดในการรับภาระต่ำกว่าผู้ใหญ่มาก

จั๋วเยว่กับหลิวหลานตี้ช่วยกันหามเธอ ตลอดทางเธอไม่พูดอะไร

แต่ดวงตาของเธอลืมอยู่