กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านไปแปลไป
บทที่ 506 นี่กำลังทำสงครามหรือมาปิกนิกกันแน่?
ยามบ่ายที่สันเขาผีครวญ อากาศชื้นแฉะราวกับกาวที่แข็งตัว เกาะติดอยู่บนผิวหนังของทุกคน บรรยากาศเคร่งเครียดพร้อมสู้และความระมัดระวังเป็นสิ่งเดียวที่ปกคลุมป่าแห่งนี้
แต่เวลานี้บรรยากาศที่เหมือนหยุดนิ่งกลับถูกรบกวนด้วยความรู้สึกที่ไม่เข้ากันอย่างยิ่ง
สมาชิกหน่วยอัสนียืนล้อมกันเป็นวงหลวม ๆ มองไปยังกลางพื้นที่ด้วยสีหน้าแตกต่างกัน
ตรงนั้นมีหม้อสนามใบหนึ่งตั้งอยู่บนก้อนหินสามก้อนอย่างมั่นคง ใต้ก้นหม้อมีเปลวไฟเล็ก ๆ ที่แทบมองไม่เห็นกำลังลุกเลียอยู่
ส่วน "มันสมอง" ของพวกเขาอย่างสหายซูอัน ผู้ที่เพิ่งใช้วิชาแพทย์อันน่าอัศจรรย์และความสามารถในการสังเกตช่วยพวกเขาให้พ้นจากการถูกกำจัดทั้งทีม กำลังนั่งยอง ๆ ข้างหม้อ ถือมีดทหารจัดเตรียมวัตถุดิบอย่างไม่รีบร้อน
"อาจารย์ซู...พวกเรา...จะทำอาหารตรงนี้จริง ๆ หรือครับ?" เกาข่ายขยับเข้าไปใกล้ฉินเหยี่ย ลดเสียงถามด้วยสีหน้าที่ผสมทั้งความไม่อยากเชื่อและความรู้สึกว่าเรื่องนี้ช่างเหลวไหล
เขาสงสัยว่าตัวเองกำลังเป็นไข้จนสมองเลอะเลือนหรือเปล่า
ห่างออกไปสามร้อยเมตร พลซุ่มยิงของศัตรูอาจกำลังมองทุกการเคลื่อนไหวของพวกเขาผ่านกล้องเล็งปืนอยู่แท้ ๆ แต่แทนที่จะรีบย้ายตำแหน่งเพื่อหาโอกาสตอบโต้ พวกเขากลับมาตั้งหม้อหุงหาอาหารตรงนี้เสียอย่างนั้น?