กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านไปแปลไป
บทที่ 500 นั่นมันตัวอะไรกัน?!
หัวใจของกุ่ยโส่วหนักอึ้งลงทันที ทักษะเฉพาะทางที่เขาภาคภูมิใจ เมื่ออยู่ต่อหน้าซูถังกลับเหมือนการละเล่นของเด็กที่ถูกเอาชนะได้อย่างง่ายดาย
เขาอ้าปาก อยากพูดอะไรสักอย่างเพื่อกอบกู้ศักดิ์ศรี แต่กลับรู้สึกว่าลำคอแห้งผากจนพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว
เกาข่ายที่อยู่ข้าง ๆ มองจนเลือดในกายสูบฉีดด้วยความตื่นเต้น รู้สึกภาคภูมิใจราวกับเป็นความสำเร็จของตัวเอง
ตอนนี้ความเลื่อมใสที่เขามีต่อซูถังเพิ่มสูงขึ้นจนไม่มีอะไรเปรียบได้อีกแล้ว
เขากระแอมเล็กน้อย ก่อนจงใจพูดด้วยเสียงที่ไม่ดังไม่เบาจนเกินไป
"เฮ้อ บางคนปกติก็ชอบทำตัวสูงส่ง คิดว่าตัวเองเก่งที่สุดในโลก พอเจอของจริงถึงเพิ่งรู้ว่ายังมีคนเก่งกว่าตัวเองอีกมาก อาจารย์ซูของเราต่างหากที่มีความสามารถจริง ๆ เป็นความเก่งที่ติดตัวมา ไม่ใช่เอาแต่คุยโอ้อวด!"
คำพูดนี้ราวกับฝ่ามือที่มองไม่เห็นตบหน้าสมาชิกค่ายที่หนึ่งทุกคนอย่างแรง
ใบหน้าดำคล้ำของเถี่ยซานแดงก่ำทันที หมัดกำแน่นจนข้อนิ้วส่งเสียงกรอบแกรบ ส่วนใบหน้าของกุ่ยโส่วเดี๋ยวเขียวเดี๋ยวซีด ดูย่ำแย่อย่างที่สุด
บรรยากาศในทีมตึงเครียดขึ้นในพริบตา