บทที่ 475 การอำลาครั้งสุดท้าย

บทที่ 475 การอำลาครั้งสุดท้าย

เสียงปรบมือดังกึกก้องต่อเนื่องไม่หยุด

หลี่ซื่อกับเพื่อน ๆ ที่ติดตามเกาข่ายมาจากหน่วยตำรวจต่างตื่นเต้นกันจนแทบเสียสติ พวกเขาปรบมือจนฝ่ามือแดงก่ำ ขณะเดียวกันก็ใช้แขนเสื้อฝึกที่เปื้อนดินปาดน้ำตาอย่างลวก ๆ ใบหน้าแต่ละคนมีทั้งรอยยิ้มและคราบน้ำตา แม้จะดูหมดสภาพ แต่ก็เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ

"พี่ข่าย...สุดยอดไปเลย..."

"โธ่เว้ย คุ้มแล้ว! มาที่นี่สามเดือน ได้เห็นซูอันจัดการไป๋เวยครั้งหนึ่ง แล้วยังได้ดูการต่อสู้ครั้งนี้อีก คุ้มแล้วจริง ๆ! ต่อให้พรุ่งนี้ไล่ฉันกลับ ฉันก็ยอมรับ!"

ท่ามกลางเสียงปรบมือที่ดังกึกก้อง หน้าอกของเจียงเหยียนกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง เขาค่อย ๆ เดินไปหาเกาข่ายที่นอนหงายอยู่ในแอ่งน้ำโคลนทีละก้าว

เขาก้มตัวลง ยื่นมือที่เปื้อนทั้งน้ำโคลนและเลือดไปให้คู่ต่อสู้ที่เกือบต่อยโหนกแก้มของเขาแตกเมื่อครู่

เกาข่ายหอบหายใจแรง หน้าอกเจ็บแสบไปหมด

เขามองมือนั้น ก่อนมองใบหน้าของเจียงเหยียนที่มีรอยฟกช้ำเขียวม่วงไม่ต่างจากตัวเอง แล้วแสยะยิ้มเผยฟันขาวทั้งปาก

รอยยิ้มนั้นทำให้แผลที่มุมปากปริออกจนเขาต้องสูดปากด้วยความเจ็บ แต่เกาข่ายไม่ได้ใส่ใจ เขายื่นมือออกไปจับมือเจียงเหยียนไว้แน่นเช่นกัน