บทที่ 463 ไป๋เวยคงไม่ได้เสียสติไปแล้วหรอกนะ

บทที่ 463 ไป๋เวยคงไม่ได้เสียสติไปแล้วหรอกนะ

ในโลกของไป๋เวย

ณ เวลานี้ เสียงอุทานของผู้เข้ารับการฝึกรอบข้าง เสียงตะโกนของครูฝึก เสียงลม...ทั้งหมดล้วนหายไปจนหมด

สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือเสียงใบไม้บนต้นไม้ลำต้นคดงอเสียดสีกันดัง "ซ่า ซ่า" ท่ามกลางสายลมยามค่ำคืน และเสียงร้องโหยหวนของอีกา

สนามฝึกหายไปแล้ว

เธอกลับมาอยู่บนภูเขาด้านหลัง

กลับมายังสถานที่ที่ทำให้เธอฝันร้ายทุกคืน!

หวังเสี่ยวหยา!

หวังเสี่ยวหยากลับมาแล้ว!

เธอลงมาจากต้นไม้แล้ว! เธอกำลังลอยเข้ามาหาตัวเองทีละน้อย!